ΠΩΣ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ Η ΖΩΗ ? ( ΑΓΑΠΗ )

Τα όνειρα μου συχνά έχουν ,θαλασσινό νερό να  μου  πνίγει  την  ανάσα μαλλιά  ξανθά  πλεγμένα  σε  κρύα  δάχτυλα αφρονερο στο κύμα και  βαθύ  σκοτάδι  των  βυθών τοτε  ξυπνώ  πάντα  ιδρωμένος και  αναρωτιέμαι  πως  μετριέται  η  ζωη?  σε  ώρες  σε  μέρες  σε  χρόνια ? .
Ξέρω  κάποιοι  απο  εσας  έχουν  ταξιδέψει πολύ  ,έχουν  πολλα  χρήματα  κοιμήθηκαν  με  αγνές , και  πρόστυχες  γυναίκες διευθύνουν  ουρανοξύστες, ειναι  σεβαστοί  ,οδηγούν  πολυτελή  αυτοκίνητα ολοι  αυτοί  είναι  σίγουροι  οτι  έχουν  ζήσει  τα  παντα .
Μερικά  βράδια  όμως  που  ξυπνώ  τρομαγμένος  ξερω  πως  η  ζωή  και  ο  θάνατος  ειναι  θέμα  δευτερολέπτων , πως  ζωη  είναι  εκείνη  η  στιγμή  που  σε  βασανίζει  για  πάντα  ,είναι  ίσως  η  συνάντηση  με  το  πεπρωμένο  σου...!!!
Δαιμονισμένος αγέρας  χτυπούσε  τα  φινιστρίνια  του  καραβιού η  τρικυμία  τραμπαλιζε  το  νοσοκομειακό  πλοίο,  οι  τραυματίες  βρίζανε  τη  θάλασσα ,τη μοίρα τους,  τον εχθρο , ετούτος  ο  πόλεμος  κρατούσε  σε  μακρός το  πλοίο  μετέφερε  σε  ασφαλή  μέρος  τραυματίες  απο  το  μέτωπο ,ημουν  και  εγω  ένας  απο  αυτούς  ,ενας  ήρωας  οπως  έλεγαν οι  βαθμοφόροι, ειχα  αψηφήσει  το  θάνατο  εκει  στο  ύψωμα 31  , ειχα  υψώσει  τη  σημαία  μας  κάτω  απο  ριπές  πολυβόλων, ήμουν γενναίος  έλεγαν που  να  ήξεραν  πως  το  μονό  που  ήθελα  ήταν  μονο να  πεθάνω, ειχα  βαρεθεί  τον  άσκοπο  αυτό  πόλεμο  ειχα  σιχαθεί  τις  ρητορείες  πολίτικων, και  στρατηγών.
Και  τότε  μέσα  στον  κυνισμό μου,και  στην  απόλυτη  ισοπέδωση  της  ζωής, στην  άρνηση  μου  να  ζήσω  σε  αυτόν  τον φριχτό κόσμο την  είδα  πάνω  στο  πλοίο,  στα  λευκά,ηταν  ενας  κύκνος  με αστραφτερό  χαμόγελο  ένας άγγελος  που  με  κοίταξε  στα  μάτια  και  μου  ηρθε  ναυτία,  έσβησε  η  σκια  απο  το  αίμα  τα  χαρακώματα , τα  ακρωτηριασμένα  χέρια,  και  οι  κραυγές  φίλων  που  πέθαιναν...
Ήταν  σα να  μας  καλούσε  η  μοίρα  σαν  ο  χρονος,  να  μετρούσε  αντίστροφα  και  να  τέλειωνε  πριν  αρχίσει. Σα  να  βρεθήκαμε  ξανά  μετα  απο  χωρισμό  χιλιετιών,αισθανθήκαμε  το  τέλος  και  την  αρχή, έξαλλου  η  ζωη  δε  μετριέται  με  χρόνια  μα  με  στιγμές  κατανυχτικης  αγάπης ,δε  χάσαμε χρόνο  βρεθήκαμε  αγκαλιά  μια  γυμνή  αγκαλιά ενας  κυκεώνας  από  άστρα  στροβιλιζόταν  μέσα  μου, τα  χείλη  της  μια  μαύρη  τρυπά  που χανόμουν,  και  ο  χρόνος  αδυσώπητος  να  τελειώνει.
Ξέχασα  τον  πόλεμο,  το καράβι,  και  την  τρικυμία  ειχα  βρει  σε  μια  στιγμή  την  πίστη  μου  για  ζωη,για  αγάπη για  ολα  αυτά  που  ειχα  λησμονήσει  στο  μαύρο  έρεβος  του  πόλεμου.
Όμως  η  στιγμή 0  ειχε  έρθει , το  γνώριζα  ,και  εγω  και  αυτή μια  μεγάλη  έκρηξη  ακούστηκε ,ενας  ναύτης  φώναξε  μας  τορπίλισαν !!  και  μετά  ειπε< μα  είναι  νοσοκομειακό δεν  είδαν >!!   ο  πόλεμος  ειναι  τυφλός  φώναξα  !  πήρα  απο  το  χέρι  τον  άγγελο μου  και  έτρεξα  στο  κατάστρωμα  ,γυρω  μου  ανάπηροι  σέρνονταν  με  τις  πατερίτσες, ναύτες μοίραζαν  σωσίβια  νοσοκόμες  φώναζαν  ,νερα  παντού  σκοτεινά  έμπαιναν σε  δωμάτια με  κατάκοιτους  τραυματίες αυτοί  πνίγηκαν νωρίς .
 Φωτοβολίδες  φώτισαν  εναν  νεκρικό  ουρανό  ειδα  τη  σκιά  του  υποβρύχιου  να  φεύγει,  ειχε  πετύχει  στην  αποστολή  του,το  πλοίο  πηρε  κλίση  και  άρχιζε  η  κάθοδος, την  πήρα  αγκαλιά  μου και  πηδιξαμε  στο  κρύο  νερο, πιαστήκαμε  απο  ενα  ξύλο  ,της  υποσχέθηκα  αιωνία  αγάπη,  μου  ειπε  οτι  αυτο  που  ζήσαμε  ηταν  για  εφτά  ζωές  οτι  οι  περισσότεροι  δεν  θα  ζήσουν  ποτε  το  κύμα  της  αγάπης  να  τους  πνίγει...!!!
Ήθελα  να  της πω οτι  δεν  θα  την  αφήσω πότε  μα  κάτι  με  χτύπησε  στο  κεφάλι  ,και  ολα  έγιναν  βυθός  και  σκοτάδι .
Οταν  ξύπνησα  ήμουν  σε  ενα  λευκό  δωμάτιο,  ειχα   σωθεί άρχισα  να  ρωτάω  για  αυτήν  κάνεις  δεν  ήξερε  το  ονομα  της  κάνεις  δεν  την  ειχε  δει  ,  δεν  υπήρχε  στις  λίστες  των  πλοίων, δεν  υπήρχε  μου  ειπαν ,  ηταν  γέννημα  της  φαντασίας  μου  και  του  διαταραγμένου  μου  μυαλού  απο  οσα  είχα  ζήσει .

Μου  έλεγαν  να  τους  πιστέψω, δεν  υπήρξε  πότε  ,μου  το  λένε  ακόμη  και  τώρα  που  τη  γυρεύω  παντού  τωρα  που  ο πόλεμος  τέλειωσε, κάποιοι  λένε  πως  μου  σάλεψε εκει  στο  μέτωπο  εγώ  όμως  θα  τη  γυρεύω  πάντα, γιατί  μαζι  της  έζησα  σε  μια  στιγμή  ολη  μου  τη  ζωή...!!!!!
Κάποια  βράδια  σαν  αυτο  του  Αυγούστου  ξυπνώ  ιδρωμένος  και  στα  χείλη  μου  εχω  την  ανάσα  απο  το  φιλί  της, τότε  είμαι  σίγουρος  πως  ηταν  αληθινή, τότε  ξέρω  πως  είναι  κάπου  και  με  περιμένει ,και  θυμάμαι  τα  λόγια  της  πως  η  ζωή  δε  μετριέται  με χρόνια  μα  με  στιγμές....!!!
                 ΑΡΓΥΡΗΣ.  10/08/11

ΤΟ ΑΙΜΑ ΤΟΥ ΡΑΤΣΙΣΤΗ

Ήταν  ένας  ρατσιστής, αυτο, το γνώριζαν όλοι ,σε  αυτή  τη  μικρή πολιτεία όπου  οι  νέγροι ηταν  παιδιά  ενος  θεου κατωτέρου  που  δημιούργησε  υπανθρωπους,  που  χρησίμευαν  μονό  ως υπηρέτες.
Οι  βαμβακοφυτείες  εδω  ,είχαν όπως  παντού  λευκό  χρώμα ,ατέλειωτα  στρέμματα  περίμεναν  τώρα  φτηνά  εργατικά  χέρια,οι  νέγροι  γύριζαν  αδέσποτοι  ξυπόλητοι, λιπόσαρκοι,  στις  γειτονιές  ,οι  ενξιχρωνιστες  πολίτικοι  έβγαζαν λόγους  γεμάτους  ρητορείες  απο  τα  μπαλκόνια  μεγάλων  σπιτιών.
Η  ζέστη  ηταν  ανυπόφορη  , σαν  τα  μυαλά  των πολίτικων  που έδωσαν  δικαιώματα  και  Ελευθερία  στους  νέγρους  ,ποιος  μπορούσε  να  φανταστεί  εναν  κόσμο  δίχως  σκλάβους  ,αρρωστημένα  μυαλά, τι  θα  γινόταν  οι  ζαχαροφυτιες  μας, οι  φυτείες  καφέ  η  οικονομία  βούλιαζε  ,και  οι  πολίτικοι  αδιάφοροι.
Ναι  λοιπόν  ηταν  ενας  ρατσιστής  το  ξέραν  ολοι αρχηγός  της  τοπικής  οργάνωσης  φορούσε  τα  βράδια  άσπρη  κουκούλα ,έπαιρνε  αναμμένους  δαυλούς και  έκαιγε  σπίτια,  το  πρωι  τον  καλημέριζαν  με  σεβασμό  στην  εκκλησία , τον  φιλούσαν  στο  μάγουλο  τα  παιδιά  του, έκανε  ιεραποστολικό  έρωτα  με  τη  γυναίκα  του, χάριζε  δωρεές  στον  πάπα  της  ενοριας, ήταν  ένας  καλός  πολίτης.
Τα  βράδια όμως ηταν  ενας  λευκός  εκδικητής  ,χθες  έκαψαν  κατι  παράγκες οι  νέγροι ούρλιαζαν  σαν  πυρσοί  κακόηχοι ,  και  οι  γυναίκες  ξερίζωναν  τα  μαλλιά  τους, τις  προάλλες  κρέμασαν  υποκινητές  νέγρους  ,που  διακήρυτταν  ισα  δικαιώματα  που  ακουστικέ,!  στο  τελος  θα  καθόμαστε  στις  ίδιες  θέσεις  ακόμη  και  στα  λεωφορεία!! 
Έπρεπε  να  οργανώσει  καινούρια  αποσπάσματα  τιμωρων, έπρεπε  να  εκβιάσει  σύντομα πολίτικους , επρεπε  να  διαφυλάξει  τις  φυτείες  του... Μονάχα  κάτι  μάτια  ,μιας  νεγρας  του  τάραξαν  σήμερα  το  πρωί  τη  διάθεση  ηταν  νεα και  όμορφη  ,τα  ματια  της  ηταν  σαν  δυο  μαγνήτες που  με  τραβούσαν  δίχως  τη  θέληση  μου .
Το  βραδύ  θα  γινόταν  η  τελική  εκκαθάριση  στις  παράγκες  των νέγρων  η  νύχτα  έφερε  μια  κόκκινη  πανσέληνο  θαρρείς  απο  αίμα  ,οι  άσπρες  Κουκουλές  ξεχύθηκαν  με  λύσσα  κάλπασα  πάνω  στο άτι  ,μαστίγωσα  κατι  γυναίκες ,παιδιά  έκλαιγαν  παντού  φωτιές ημίγυμνοι  νέγροι  με  δρεπάνια  και  αξίνες  αντιστεκόταν  οι  σφαίρες μας  τους  θέριζαν,  στήσαμε πρόχειρες  κρεμαλες ,και  ξάφνου  εκεί  μέσα  στον όλεθρο του  μίσους  ειδα  τους  δυο  μαγνήτες  των  ματιών  της  να  με  κοιτούν  με  λύπηση ,και  καταφρόνια  !  ποιον  έμενα  !  τον  αρχηγό  και  πιο  πλούσιο  λευκό  της  περιοχής ένιωσα  μια  ερωτική  οργη  να  με  κυριεύει  σήκωσα το  όπλο  και  την  πυροβόλησα  με  μίσος, δεν  είδα  τη  απέγινε ,ενα  μαχαίρι  καρφώθηκε  με  δύναμη  στο  στήθος  μου, αιμα  παντού  πέθαινα  τέλος  λοιπόν ,σβήνουν  και  οι  λευκοί  ετσι  σαν  τα  ζώα  οπως  οι  νέγροι!! 
Ξύπνησε  στα  χέρια ενος  γιατρού  σε  ενα  λευκό  νοσοκομείο,του  είπαν  οτι  παραλίγο  θα  πέθαινε ,έχασε  πολύ  αίμα  δεν  έβρισκαν  δότη  για  αίμα  γιατί  ειχε  σπάνια  ομάδα  αίματος.
Τελικά  όμως  βρέθηκε  του  ειπε  ο  γιατρός ,με  δισταγμό  ηταν  μια  νεγρα  που  προσφέρθηκε  και  ταίριαζε  το  αίμα της,είχε  τραυματιστεί  ελαφρά  και  αυτή, μια  νεγρα  με  μάτια  σαν  δυο  μαγνήτες...!!
Πετάχτηκε  με  τρόμο  ,ειχε  νέγρικο  αίμα  στις  φλέβες του  ηταν  μολυσμένος,χτύπησε  το  γιατρό, πήρε  ενα  ξυράφι  και  ήθελε  να  βγάλει  το αίμα.
Τελικά  ανάρρωσε  η  ζωη  ηταν  γλυκιά  έστω  και  με  νέγρικο  αιμα,όμως κατι  άλλαξε  ,ποθούσε  πια  τα  μάτια  της  τη  έπαθε ?? μήπως  γινόταν  νέγρος  λίγο, λίγο ένιωθε  την  περιφρόνηση  της  κου κλου  ξαν ,  ειχε  αίμα  αράπη  και  τον  απόβαλλαν  απο  την  οργάνωση ,τον  έπιασε  τρέλα ρήμαξαν  οι  φυτείες  ,έδειρε  την  κοκέτα  γυναίκα  του  και  έβρισε  υποκριτή  τον  πάπα.
Άρχισε  να  λεει  αλλόκοτα πράγματα  για  ισότητα ,  για  θεο  που  πλάθει  παιχνίδια  με  ιδιες  δυνατότητες ,για  λευτεριά  των  τάξεων,τον  ειχε  αρρωστήσει  λέγαν  το  αίμα  ηταν καταραμένος, ποθούσε  τα  μάτια  της ήθελε  να  γίνει  ενα μαζί  της,να  ενώσουν  ξανά  τα  αίματα  τους..

Τον  αγνοούσαν οι  μαγνήτες  των  ματιών  της,  είχε  βρει  ενα  τρόπο  να  τον  εκδικηθεί,τον  έσωσε  και  τώρα  τον  κατέστρεφε  ερωτικά  λίγο,λιγο.!  Στο  τέλος  έβαλε  φωτιά  της  φυτείες  και  το  πλούσιο  σπίτι  του,  ειπε  στον  δικηγόρο  του  να  μοιράσει  την  ατέλειωτη  έκταση  που  είχε στους  νέγρους,και  ενα  πρωινό  μαύρο  πρωινό  άνθρωποι  με  άσπρες  Κουκουλές  τον  έπιασαν έστησαν  μια  πρόχειρη  κρεμάλα  σε   ενα  δεντρό και  τον  κρέμασαν  σαν  να  ήταν  ενας  νέγρος.. είπαν  μετά  πως  ειχε  γίνει  αράπης  ,και  καθώς  έσβησε  για  πάντα  το  φως  οραματίστηκε  στο  μέλλον  εναν  κόσμο  δίχως,  μισός,ρατσισμό, βια  και  εκμετάλλευση....!!!!
                        ΑΡΓΥΡΗΣ 04/ 08/11
 

ΤΑ ΚΟΚΚΙΝΑ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΑ ( Η ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΗ )

Ο  Νομός το  έλεγε  ρητά ,καθαρά  και  με  αυστηρά  επιτακτικό ύφος,μέσα  σε  λίγες  λέξεις ξεπηδουσε  ένας  καινούριος  τρόμος  πάνω  απο  στη  μικρή  μας  ξεχασμένη  χώρα. ο νομός  ειχε  τοιχοκολληθεί  σε  εμφανή  σημεία  ο  τελάλης  απο  το  πρωί  ειχε  βραχνιασει  να  διακηρύττει  αυτόν  τον  νεο  παραλογισμό , συνωστισμός στην  μεγάλη  πλατεία  πλησιασαμε ,και  διαβάσαμε  με  δέος < απαγορεύεται απο  σήμερον  και  στο  εξής  με  αυστηρας  ποινές  η  χρήση  του  κόκκινου  χρώματος , σε  όλη  τη  χώρα ,ολοι  οι  πολίτες  οφείλουν  να  εξαφανίσουν  απο  παντού  το  κόκκινον  χρώμα > 
Μεγάλος θόρυβος απλώθηκε  παντού  ,οι  πολίτες  αναστατωμενοι  κοίταζαν  τον  ουρανό, σαν  να  ηταν  και ο  Θεός  κόκκινος  και  να  τον  απαγόρεψαν  και  αυτόν, πράσινοι  στρατιώτες  περιπολούσαν  στους  δρόμους  με  μαύρα  όπλα  ,τριγύρω  αφίσες  με  τον  μεγάλο  αναθεωρητή,  να  χαμόγελα   σε  ενα μπλε  φόντο !!!
Κάποιοι  έτρεξαν   γρήγορα,  στα  σπίτια  τους ανέβηκαν  στις   στέγες  και  έβαφαν   τα  κεραμίδια  απο  κόκκινα  άσπρα,  κίτρινα,έπρεπε  οπωσδήποτε  να  υπακούσουν,  ποιος  είχε  όρεξη  για  φασαρίες  για  ενα  χρώμα,οι  τσατσαδες  απο   τα  πορνεία  βγήκαν  και  ξεβίδωναν  τις  κόκκινες  λάμπες,μπερδεύοντας  ετσι  τους  σαστισμενους  πελάτες,ο  ήλιος  ήταν  και  αυτος  ύποπτος  γιατί  στη  δύση  του τα   έβαφε  ολα  κόκκινα, μπορεί  να  έβγαζαν  κανένα  νεο  νομό  για  να  τον  συλλάβουν ως  παράνομο!!!
Οι  παρθένες  έπεσαν  σε  μεγάλη  περίσκεψη  έπρεπε  να  βρουν  ενα  τρόπο  να  χάσουν  την  παρθενία  τους  δίχως  κόκκινο  αίμα, ως  και  οι  δήμιοι   ανησύχησαν  μήπως χάσουν  τη  δουλεία  τους  τα  θύματα  αιμοραγουσαν  συχνά και  αυτό  ηταν ενα  πρόβλημα...!!
Όλα  αυτά  τα  παράξενα, και  πρωτόγνωρα  έγιναν  στη  ξεχασμένη  μας χώρα  εκείνο  το  μακρινό  πρωινό που  απαγορευτικέ  το  κόκκινο  χρώμα,τώρα  μετά  απο  τόσο  καιρό  το  κόκκινο  το  βλέπουμε  μονό  στα  χρώματα  του   ουράνιου  τόξου  μετά  τη  βροχή, το  κοιτάμε  δειλά  με  φόβο  κάτω  απο  τα  βλέμματα  οπλισμένων  στρατιωτών .!!
Μονάχα  στην  απάνω  γειτονία,  πίσω  απο  ένα  παλιό  σπίτι, ενα κοριτσάκι  η  Ελευθερία στο  πίσω  κήπο  του  σπιτιού  καλλιεργεί  παράνομα  εδω  και καιρό  κόκκινα  τριαντάφυλλα μεγάλωσαν τόσο  και  είναι  τοσο  όμορφα  ,  τα  απογεύματα  ευωδιάζει  όλη  η  γειτονία.
Ενα  πρωινό  η  μικρή  Ελευθερία  εκοψε  όλα  της  τα   τριαντάφυλλα και  τα  πήγε  μπροστά  στο  παλάτι  του  μεγάλου  αναθεωρητή ,εγινε  μεγάλη  αναταραχή,οι  στρατιώτες  τρέχαν  σαστισμένοι,  η  Ελευθερία  τους  εδινε  τα  κόκκινα  τριαντάφυλλα και  αυτοι  τα  κράταγαν λες  και  ηταν  χειροβομβίδες,κάποια  παιδάκια  ρωταγαν  τις  μανάδες  τους  τη  χρώμα  ήταν  αυτό ?? 
Μαζεύτηκε  πλήθος  και  κοίταζε  το  κόκκινο  που  ειχε  να  δει  χρόνια  τώρα,ο  μεγάλος  αναθεωρητής  βγήκε  στο  βάθρο  και  έβγαζε  πύρινους λόγους.
Στρατιώτες πήγαν  να  πιάσουν  τη  μικρη Ελευθερία ,που  έφερε  τα  τριαντάφυλλα  και  τη  μεγάλη  αναταραχή,και  τοτε  η  μικρη  ξαφνικά  έβγαλε  ενα  ξυράφι  και  με  μια  κίνηση  έκοψε  τις  φλέβες  των  χεριών  της..!!
Το  κόκκινο  αίμα της  χύθηκε  έγινε  μια  λίμνη  απο  ενα  απαγορευμένο  χρώμα  μια  κατακόκκινη  λίμνη που  φερε  τη  νοσταλγία ,της  ελεύθερης  βούλησης  στις  ψυχές  των  ανθρώπων,τότε  οι  πολίτες  της μακρινής  αυτής  χώρας  επαναστάτησαν  ενάντια  σε  κάθε  παράλογο  νομό  ,ενάντια  στην  τρέλα  του  συστήματος  και  των  αυταρχικών  πολίτικων, επαναστάτησε  ενάντια  στη  έλλειψη  παιδείας ,  στην  γενική αποβλάκωση,  και  στον  θρίαμβο  του  υλικού  κέρδους...!  

Επαναστάτησε  ενάντια  σε  κάθε  απαγόρευση,  που  ξεκίνα  απο  καθε  στοχοποιηση  ,της  διαφορετικότητας, χρώματος  η  σκέψης... Ίσως  το  μονό  που  χρειάζονται  τελικά  ,όλες  οι  μεγάλες  αλλαγές είναι  ,μερικά  κόκκινα  τριαντάφυλλα,  και  ένα  μικρο  κοριτσάκι  που  θυσιάζεται....!!!!!
                    ΑΡΓΥΡΗΣ   31/07/11.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΔΙΚΤΑΤΟΡΑΣ (ΑΜΝΗΣΙΑ)

Ξύπνησα  μέσα  σε  ενα  άδειο δωμάτιο  γυμνό  σαν  και  μένα,σκοτεινό  και  υγρό ,πάνω  μου  έκαιγε  μια  χλωμή  λάμπα και  στο  ταβάνι  γυρνούσε  ενας  παλιός  ανεμιστήρας.  Η  μούχλα  μου  δημιουργούσε  ενα  πνιγηρό  αίσθημα ,σα  να  ήμουν  σε  ενα  τάφο..
Ποιος  είμαι  αναρωτήθηκα ,? το  κεφάλι  μου  έκαιγε  και  ολα  ήταν  θολά πάλευα  να  θυμηθώ  το  φως  του  Ηλίου, να  θυμηθώ  το  όνομα μου  την  ηλικία,  ακόμη  και  το  πρόσωπο  μου,  ήμουν  σαν  ενας εγκεφαλικά  τυφλός ,  που  προσπαθούσε  να  φανταστεί  τη  ζωή,το  άρωμα  της  και τη  γεύση της.
Γιατί  ήμουν  εδώ?  και  ποσό  καιρό  ειχα  εδώ  δεν  ήξερα κοίταξα  το  σώμα  μου  και  ηταν  γεμάτο  μελανιες,  μετά  ξαφνικά  άνοιξε  η  πόρτα  ,και  όρμισαν  μέσα  κατι  δεσμοφύλακες  με  μαύρα με  πηλήκια  και  γκλομπς  στα  χέρια με  χτύπησαν  έτσι  χωρίς  λόγο, όλοι  μαζί ,και  μετά  με μια  ένεση  μου  χορήγησαν κάποιο  φάρμακο  που  θα  με  κανει  να  <κελαιδισω > άρχισαν  να  θολώνουν πάλι  ολα  τα  πρόσωπα  τους έγιναν  πιο  άσχημα ,οι  φωνές τους  μου  τριπουσαν  τα  αυτιά,με  ρωτούσαν  συνεχώς  πως  σκότωσα  τον  μεγάλο  δικτάτορα  ?ποιους  συνεργάτες  είχα ? ποιος  είναι    ο  αρχηγός ?  ο  αρχιβασανιστης  μου  είπε  ότι  το  καθεστώς  θα  διαφυλαχτεί  με  πάσα  θυσία , το  σύστημα  θα  με  συντρίψει, ήμουν  ο  δολοφόνος  του  ηθικού  μας  αναμορφωτή   και  θα  τιμωρηθώ  αφού  ομολογήσω..
Κάτι  στο  μυαλό  μου  έλαμψε,  είδα  για  λίγο ,ενα όπλο  μια  θλιβερή  καρικατούρα  να εκφωνεί  ενα αυταρχικό  λόγο  ,για  φράχτες,  για  ξένους , φυλακές και  ομοιομορφία ,ημουν  ο  δολοφόνος  του  μεγάλου  δικτάτορα, εγω  που  δεν  είχα  όνομα,  εγω  που  είχα  αμνησία.
Με  βασάνισαν  πολύ, και με  κάθε  τρόπο  ,για  καιρό  δεν  τους  ειπα  τίποτα  γιατί  άπλα  δεν   γνώριζα  τίποτα, μου  έδωσαν  πολλά  φάρμακα  να  γινω  κάποιος  αλός  να  αλλοιωθω,  να  θυμηθώ,  αλλα  τίποτα  ειχα  πάθει  αμνησία, λες  και  γύρισα  ενα  διακόπτη  και  έσβησαν  ολα.
Στο  τέλος  με  άφησαν  ελεύθερο  ,κάποιο  πρωι ,τριγύριζα  άσκοπα στους  δρόμους  ήξερα  οτι  με  παρακολουθούσαν να  δούνε  που  θα  πάω  ποιον  θα  συναντήσω, η  πόλη  ηταν  γεμάτη  άρματα  παντού  στρατιώτες και  φοβισμένοι  πολίτες,να  κρύβονται  της  νυχτιές, στις  εφημερίδες  είδα  με  έκπληξη  τη  φωτογραφία  μου,  στα  πρωτοσέλιδα ενω  με  παρακολουθούσαν  συνεχώς  πόλοι  αστυνομικοί,  το  βράδυ  εμφανίστηκε  μια  κοπέλα  με  παρέσυρε  σε  ενα  ξενοδοχείο,  ήταν όμορφη ,γεμάτη  παθός  , πάνω  στη  στιγμή  του  έρωτα  με  ρώτησε , πως  το  έκανα  ?και  ποιοι  οι  συνεργάτες  μου?  τελικά  το  σύστημα  εχει  και  πιο  όμορφους  τρόπους  ομολογίας !!  
Ντύθηκα  γρήγορα  και  της  είπα  οτι  δεν  είχα  εγώ  μονό  αμνησία  άλλα  όλοι τους  που  ξέχναγαν  την  Ελευθερία  ,  αυτοί  είχαν  χειρότερη  αμνησία  λησμόνησαν  τη  δημοκρατία  και  τα  δικαιώματα.
Τριγύριζα  άσκοπα  για  ήμερες  στη  πόλη,  χωρις  ακόμα  να  ξέρω  ποιος  ειμαι  αληθινά!  με  παρακολουθούσαν  πάντα  ,έβγαλα  ενα  λόγο  σε  κάποια  πλατεία,  για  την  επανάσταση,την  ανατροπή  του  καθεστώτος  τωρα  που  ο  μεγάλος  δικτάτορας   δεν  υπήρχε  πια...Μέτα  έβαλα  φωτιά  στο  γενικό  αρχηγείο  της διοίκησης ,και  αποπειράθηκα  να  λευτερώσω  τους  πολίτικους  κρατουμένους  απο  της  φυλακές .     Αναρωτιόμουν γιατι  ζούσα  ακόμη  μετά  απο  όλα  αυτά,  και  προς  το  βραδύ  και  αφού  ο  κόσμος  ξεσηκώθηκε ,και  βγήκε  στους  δρόμους  φωνάζοντας  ενα  όνομα !  μάλλον  το  δικο  μου !  Αντρές  με  μαύρα  δήμιοι  ,με  έπιασαν με  έδεσαν  τα  χέρια  με  πήγαν  ,στο  λόφο  της  πολης,  και  με  το  πρώτο  σκοτάδι  της  νύχτας  ,με  εκτέλεσαν με μια  ριπή  απο φασιστικές  σφαίρες....!!!!
Και  τότε  μονό  θυμήθηκα, τότε  ολα  ξεκαθάρισαν  πριν  πεθάνω,  έφυγε  η  αμνησία  ,ειχα  πράγματι  σκοτώσει  τον  μεγάλο  δικτάτορα ! ήμουν  ενας  ιδεολόγος  ποιητής  που  δεν  ειχα  αντέξει  στον  ολοκληρωτισμό...!
Τελικά  νομίζω  τώρα  που  σβήνω,  πως το  κακό  των  καιρών  μας  είναι  η  αμνησία ,  η  λησμονιά,  η  αποκαθήλωση  της  ελεύθερης  βούλησης , και  το  βόλεμα  μας  στα  συστήματα, το  κακό  ειναι  η  γενικευμένη  αμνησία  του  πλήθους,  καθε   δικτατορία  στηρίζεται  πάνω  στην  αμνησία  των  λαών .
    Οτι  ξεχνάμε  μας  οδηγεί  στη  λήθη, στην  παρακμή  ,και  την  πτώση  των  ηθικών  άξιων, εγώ  τελικά  ίσως  και  να  έπαθα για  λίγο  αμνησία  ,ίσως  να  ξέχασα  για  λίγο  ποιος  ήμουν  και  τη  είχα  κάνει,   εσείς  όμως  μην ξεχασετε  ποτε ...  Γιατί  πάντα  ελοχεύει  κάποιος  μεγάλος  δικτάτορας  !  εσείς  μην  παθετε  πότε  σας  αμνησία......!!!

                             24/07/11 ΑΡΓΥΡΗΣ.

Ο ΝΟΜΟΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΛΟΓΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ ( Ο ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΣ )

Περπατούσα  στην  προκυμαία, ανέπνεα  τον  θαλασσινό  αγέρα μετά  απο πολύ  καιρό  και  ήμουν  σχεδόν  ευτυχισμένος,  Είχα  την  Ελευθερία  ξανά  στα  βλέφαρα  των  ματιών  μου, μονό  που  είχα  λείψει  καιρό  και ο  κόσμος  σίγουρα  θα  ήταν  διαφορετικός,  ειχα  στο  στήθος  μου  κριμένο  σα  φυλαχτό  ενα  κίτρινο  χαρτί  απολυτήριο  με  κάτι  μπλε  σφραγίδες  σαν  το  χρώμα  της  θάλασσας.
Η πολιτεία  ήταν   όπως  τη  θυμόμουν μονάχα  που  στους  δρόμους  υπήρχαν  κάτι  μεγάλα  πανό, που  μιλούσαν  για  διαφθορά,  ανατροπή, αναδόμηση  του  σαθρού  κόσμου,κατι  σαν  διαφήμιση   μιας  επανάστασης, φαίνεται  οτι  οι  καιροί  είχαν  αλλάξει  και  οι  επαναστάσεις  διαφημιζόταν  σε  γιγαντοαφίσες σαν  τα  ινδάλματα  του  σινεμά.
Γύρω  μου  μια  παράξενη  αναταραχή κόσμος  έτρεχε   άσκοπα  και  φώναζε  κατι  συνθήματα  που  δεν  τα  καταλάβαινα, κάτω οι  κατεστημενοι,  και  ζήτω  οι  διαμαρτυρόμενοι, κοίταξα  τους  γλάρους  που  πετούσαν  λεύτεροι  στην  παράλια  και  θέλησα  για  λίγο  να  είμαι  ένας  απο  αυτούς  ,μυριζόμουν  νεα  μπλεξίματα  και  δεν  ήθελα  να  γυρίσω  πίσω  .
Ηχεία  στη  διαπασών  λέγαν κατι  για νέα   αρχή, για  νίκη  της  καθαρότητας  και  άλλα, οι  μπάτσοι  κοίταζαν  νωχελικά  και  αδρανείς  τα  εξεγερμενα  πλήθη, τρόμαξα  και  δειλά  θέλησα  να  φύγω  για  που ??  όλη  η  πολιτεία  είχε  αλλάξει  ριζικά  τίποτε  δεν  ήταν ίδιο,  ίσως  είχα  πάθει  αυτο  που  λένε  ιδριματοποιηση  μετά  απο  τόσο  καιρό  στη  φυλακή.
Καθόμουν  σε  μια  άκρη  και  κοίταζα  φοβισμένος  ,έναν  καινούριο  τρελό  κόσμο,  φοβόμουν ναι  εγω ,που  παλιά  δεν  ειχα  αισθανθεί  πότε  φόβο  , εγω  το  αλλοτινό  και  ξεχασμένο  πολιτικό  σύμβολο.
Προσπαθούσα να  μείνω  απαρατήρητος  όμως  με  είδαν  κάτι  κύριοι ,με  μακριές  καμπαρντίνες  και  κάπελα,  αγέλαστοι. Με  στρίμωξαν  μου  βάλανε  χειροπέδες  και  με  χτυπούσαν  με  γροθιές  στη  μεσι  του  δρόμου.Έπεσα  κατω  και  με  κλωτσούσαν  στο  πρόσωπο, παραξενεύτηκα  μεσα  στον  πόνο  μου,και  ψέλλισα  οτι  αυτή  είναι  δουλεία  των  μπάτσων άνεργοι  θα  μείνουν??  
Αιμοραγουσα  απο  τη  μύτη  και  τα  έβλεπα  ολα  θολά  είχα  συνηθίσει  όμως  τοσο  καιρό  στη  φυλακή  το  ξύλο.και  σχεδόν  χαμογελουσα  ειρωνικά  έβγαλα  το  κίτρινο  χαρτί  ,το  έδειξα  και  ειπα  οτι  βγήκα  μόλις  σήμερα...!!  Ρώτησα  ποιο  ηταν  το  έγκλημα  μου  ποιο  νομό  ειχα  παραβεί χωρίς  να  το  ξερω  ,και  ο  σοβαρός  αρχηγός  των  ασφαλιτων  μου  είπε  οτι  το  παράπτωμα  μου  ήταν η  μη συμμέτοχη  στον  αγώνα  των  διαμαρτυρόμενων  το  κρατος  και  η  διοίκηση  ειχαν  αλλάξει και  ηταν  βαρύ  παράπτωμα  με  το  νεο  νομό  η  μη  συμμέτοχη  στην  επανάσταση.....!!!!!
Με  πήραν  πίσω  στη  φυλακή  με  ενα  περιπολικό,  στη  διαδρομή με  χτυπούσαν  παντού  με  κατι  μακριά  ξύλα ειχα  μελανιασει  και  λιποθύμησα  οταν  ξύπνησα  ήμουν  σε  ενα  γραφείο  ανάκρισης  ο  ανακριτής  με  ρώτησε  ποιο  ηταν  το  προηγούμενο  μου  έγκλημα,ο  λογος  που  ειχα  παει  φυλακή?
Του  ειπα  πως  ήμουν  φυλακή  για  τον  αντίθετο  ακριβώς  λόγο  που  ήμουν  τώρα,  δηλαδή  ήμουν ,οργανωτής  επαναστάσεων,  και  διαμαρτυριών  κατα  του  συστήματος...!!  ήμουν  παλιά  σύμβολο  ανατροπής  άλλα  μετά  τοσα  χρόνια  στην  φυλακή ειχα  γίνει  ενα  δειλό  φοβισμένο  ανθρωπάκι ...!
Το  σύστημα  ομως  ειχε  αλλάξει  ξανά  σε  ενα  τρελό  κόσμο  το  σύστημα  αλλάζει  κατά  τα  συμφέροντα  των  ισχυρών  ,και  μαζι  του  αλλάζουμε  και  εμείς  αναγκαστικά  η  δίχως  να  το  καταλάβουμε...!!!
Όσο  για  μένα  ξαναγύρισα  πίσω  στη  φυλακή,οταν  βγω  ίσως  με  συλλάβουν για  καμία  αλη  κατηγόρια  που  δεν  μπορώ  να  φανταστώ !!  Αν  ξαναγεννηθώ  πάντως  θα  ήθελα  να  γενηθω  γλαρός  σαν  αυτούς  που  είδα  για  λίγο  έξω  ,στη  θάλασσα  τότε  ίσως  να  γίνω  πραγματικά  λεύτερος......!!!!!

  ΑΡΓΥΡΗΣ.   ΟΠΟΙΑΔΉΠΟΤΕ  ΟΜΟΙΌΤΗΤΑ    ΜΕ  ΤΗ  ΧΏΡΑ  ΠΟΥ  ΖΟΎΜΕ  ΠΟΥ  ΛΈΓΕΤΑΙ  ΕΛΛΆΔΑ  ΚΑΙ  ΜΕ  ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΈΣ  ΚΑΤΑΣΤΆΣΕΙΣ  ΕΊΝΑΙ  ΕΝΤΕΛΏΣ  ΣΥΜ ΠΤΩΜΑΤΙΚΉ  ΚΑΙ  ΑΝΉΚΕΙ  ΣΤΗ  ΣΦΑΊΡΑ  ΤΗΣ  ΦΑΝΤΑΣΊΑΣ  ,Η  ΜΉΠΩΣ  ΌΧΙ ???.......!!!

ΑΝΤΙΠΟΛΕΜΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ

Πως να εξηγήσεις σε  ένα  παιδί  τον κόσμο , πως  να  εξηγήσεις  τον πόλεμο, τους ανθρώπους και  το μισός??  με ρώτησε  ενα παιδί  γιατί γίνονται  οι  πόλεμοι ,κοίταξα εντός  μου  βαθιά  και  ειδα  σαν  μεγάλος γίνονται  του  είπα  γιατι ο άνθρωπος  είναι πλεονέκτης  για  την κατοχή  την, δόξα την  δύναμη  μια  ματωμένη  ματαιότητα...Δεν  κατάλαβε  για  ενα  παιδί  αυτο  που  μέτρα ειναι το  παιχνίδι  το  τώρα και  οχι  το  αύριο. Γράφω  λοιπόν  με  θολά  ματια  ψυχής ενα  γραμμα  αντιπολεμικό στα  παιδιά  ολου  του  κόσμου ,το  γράμμα  αυτο  εχει  μνήμες  απο  αίμα  πόλεμων  που έγιναν  άπλα για  τη  ροη  της  ιστορίας  οπως  λένε !!  εσυ  μικρέ  αυριανέ μου  στρατιώτη μιας  φανατισμενης  κοινωνίας  να ξέρεις οτι  οι δήμιοι  ειναι  ανδρείκελα  κατασκευασμένα απο  ανθρώπους  που  δεν  εχουν  πια ,ισχυρή  αντιδραστική  κρίση,αντιστασου  σε  καλούπια  σχολικά  στρατιωτικά  ,θρησκευτικά ,αντιστασου  σε  φτηνές  προπαγάνδες φανατισμένων  πολίτικων ,αντιστασου  στη  μισαλλοδοξία  ,και  στην  ξενοφοβία, και  σε  κάθε  μορφή  ρατσισμού.
Διάβασε  ιστορία  μάθε  απο  τα  λάθη  μας απο  της  μαύρες  σελιδες της  ανθρωπότητας, να  ξέρεις  οτι  οι πόλεμοι  γίνονται  για  τους  πιο  ανόητους  λόγους , ισως  η  άγνοια  του  καλού  και η  αποξένωση  μας  απο  τους  γύρω  μας, δημιούργησε  μια  σφαιρική  παιδεία  και  μην  τρως  <μασημένη>  τροφή απο  κενούς  ρήτορες, η  φαντασία  είναι   ενα  δασός  απόδρασης  μια  θάλασσα μέσα  σου  οι  μόνοι  πόλεμοι  καλοί  είναι οι ειρηνικοί  πόλεμοι της  σκέψης  και  του  διαλόγου...

Αυτο  το  γραμμα  μικρέ μου  είναι  ενα  πολεμικό  γραμμα στράτευσης   στην  παγκόσμια  ειρήνη  ,ας  στρατολογιθεις  και  εσυ  ένας  ακόμη  μαχητής  της  ειρήνης  , στον  πόλεμο  ενάντια  σε  καθε  πόλεμο   !!!  θα  γίνει  ο κόσμος  ίσως  λιγο  καλλίτερος  με  τη  δική σου  ειρηνική  σφαίρα  στην  καρδία  ολων  των  πολεμόχαρων ,κερδοσκόπων, στρατοκρατών  που  μας  προξενούν  εδω  και  χρόνια  θανατηφόρα, πολεμική  πλύση  εγκέφαλου....
ΠΌΤΕ  ΠΙΑ  ΠΌΛΕΜΟΣ,  ΜΑΖΊ  ΓΙΑ  ΤΗΝ  ΕΙΡΗΝΗ..!!!

ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΜΕΝΑ ΜΠΑΝΙΑ !!

Τέλειωσε και  αυτό  το τριήμερο  ,ξεχειθικαμε  σαν  μέλισσες στις  παράλιες  οι  καφετέριες στεναξαν, τα  γυροπιταδικα ξεπούλησαν ίσως  τον <γκοτζιλα>  όπως  λέγαμε  και  στο  στρατό!! ο ήλιος  ήταν  καυτός  τα  κορμιά  απο  τα μωρα  μαύρα οι  εθνικές  μποτιλιαρισμενες  ,και  τα  ηχεία  στη  διαπασών.

Νέοι  έρωτες  καλοκαιρινοί  ίσως  γεννήθηκαν, τα  ποταδικα  ξεδιψαν  με  αλκοόλ  της μνήμες  μας  και  νάρκωσαν ίσως  της  αντιστάσεις  μας, το  καλοκαίρι  επιτέλους  ήρθε  ,ισως  ξεχάσουμε  θαμμένο  ενα  πάππου στην  αμμο όπως λέει  ενα  ποίημα!!  ισως  ξεχάσουμε  και  πνίξουμε  στα  μπάνια  του  λαου  και  την  αγανάκτηση μας! μια  δίκαιη  αγανάκτηση  φοβάμαι  οτι θα  την  κοιμίσουμε  στο  κύμα  ας  μην  γίνει  η  αγανάκτηση μας  ενας  τιτανικός  και  βυθιστεί  στο  παγόβουνο  της καλοκαιρινής  καλοπερασης! όλοι  μαζί  και  χωρια  ας  διαδηλώσουμε  ειρηνικά  για  ενα  καλύτερο  αύριο  χωρίς  οικονομική  δικτατορία,  χωρις  οικονομικό  πόλεμο, των  τραπεζών στους  απλούς  ανθρώπους!!!!!

Η ΕΛΛΑΔΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ

Απο  ψηλά Ο κόσμος  μοιάζει με  ζωγραφιά ,λέει  ένα  παλιό καλό  τραγούδι και  εσύ  τον  πήρες  σοβαρά . Απο  ποσό  ψηλα αναρωτιέμαι  πρέπει  να  κοιτά ετούτη  την μικρή μας  χωρά,  απο  όποιο  ύψος  να  δω  δε  βλέπω  καμία  ζωγραφιά  πάρα  μονό  θλίψη  και μιζέρια.. Η  Ελλάδα  μας  είναι  σαν  το  σινικό  τείχος  ίσως  φαίνεται και  αυτή  απο  το  διάστημα , ίσως  οι  μελλοντικοί  ιστορικοί την  θαυμάζουν  σαν  ενα πολιτισμό  που  άνθισε  το  ρουσφέτι  το  βόλεμα  , και ο  ατομισμός  της  καλοπερασης.
 Σίγουρα  οι  αστροναύτες  θαυμάζουν  απο  ψηλά  αυτή  τη χώρα, ξεχωρίζει  στον  κοσμικό  χάρτη της  γης  ,οι  πολίτες  αυτής  της  χωρας  ειναι  σαν  εξωγήινα  όντα  άλλου  πλανήτη  έχουν  δικη  τους  κοσμοθεωρία  και  αν  έρθουν  κάποτε  οι πραγματικοί  εξωγήινοι  στην  Ελλάδα  θα  τους  ξεγελασουμε  ,με  τζατζίκι  και  σουβλάκι  και  μετα  θα  τους  κλέψουμε  σαν  τους  τουρίστες,  !!! Ισως  τους  ψειρίσουμε  και  τους  ιπτάμενους  δίσκους  ,και  ετσι θα  τους  καταδικάσουμε  να  ζήσουν  στην  Ελλάδα  μας!!!
Μάταια  θα  προσπαθούνε  να  κατανοήσουν  την  πυρηνική  σχάση  των    εγκεφάλων μας  ,και  στο  τέλος  ισως  καταντήσουν  σαν μετανάστες  απο  αλλο  πλανήτη, προς  δικη μας  εκμετάλλευση!!

Ολα  αυτά  όμως  είναι  υποθετικά  στη  σφαίρα  της  φαντασίας  οι εξωγήινοι  δεν  θα  έρθουν το  μονό  που  θα  έρθει  είναι  εξωγήινα  νεα  μέτρα εξωφρενικά και  εξαθλιωτικα ίσως  κοιτάζοντας στον  ουρανό  να ποθησουμε  την δραπέτευση μας  σε  άλλο  πλανήτη .Άλλα  και  μιαν  άλλη  Ελλάδα να χτίσουμε  σε  άλλο  γαλαξία  πολύ  φοβάμαι  οτι  θα είναι  ίδια  ,γιατί  εμείς  δύσκολα  αλλάζουμε, και  ετσι διαρκώς βουλιαζουμε!!!!!

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΚΑΦΕ !

Η χωρά του  καφέ  δεν  είναι η  Βραζιλία  όπως  ολοι  νομίζαμε ,η  τουλάχιστον  η  χωρά  που  καταναλώνεται  ο  περισσότερος  καφές!!  δεν  είναι  η  Βραζιλία  άλλα  η  Ελλάδα  ,είμαστε  γενικά  μια  χώρα  καφετέρια  ολοι  πίνουμε  καφέ  με  τις  ώρες  και  σχολιάζουμε  τα  πάντα  κρίνουμε  σε   λαϊκά  καφεδικαστιρια  πολίτικους ,  επωνύμους  και  απλούς  ανθρώπους    ,την  γειτόνισσα   τα μπούτια  της  κόρης  της  γειτόνισσας  και  άλλα  πολλά....!!Η  πόλη  που  ζω  εχει   αμέτρητες  καφετέριες  ,απλωμένες  σε  πλατιές  πεζοδρόμια,  ταράτσες,  λαϊκή  οργή   μας  ξεχειλίζει  για  την  ακριβή  τιμή  του  καφέ  παρόλα  αυτά  καθε  απόγευμα  εγω  όπως  και  ολοι  ξεχυνόμαστε   σε  ενα  ατέλειωτο  οφθαλμολουτρο.
Ίσως  ειναι  η  έλλειψη πολιτιστικής  διεξόδου  γιατι  ,οι  τέχνες  και  ο  πολιτισμός  σε  τούτη  την  πολη, τη  χώρα  ειναι    τοσο  μακριά  μας  οσο  και  πυθμένας  της  αβύσσου...!!

Ωστόσο  κατι  φαίνεται  να  αλλάζει  αυτες  τις  τελευταίες  ήμερες, κατι  που  οδηγεί  απλούς  ανθρώπους  στους  δρόμους  ,ισως  η  απόγνωση,  μας  εχει  αφυπνίσει  κοιτάζω  και  εγω  περίεργα και  με  απορία  συγκεντρώσεις  πολιτών  που  ξαφνικά  ξύπνησαν  σαν  απο  βαθύ  λήθαργο, και  αναρωτιέμαι  αν  τελικά  υπάρχει  ελπίδα  σε  αυτή  την  πληγωμένη, χώρα  του  καφέ....!!!!!

ΑΠΟ ΤΟΝ ΓΡΑΜΟ ΣΤΟ ΦΕΙΣΜΠΟΥΚ ( ΑΝΤΑΡΤΕΣ ΤΗΣ ΟΘΟΝΗΣ)

Κάποτε πριν πολλά  χρόνια ,το  48  ,η Ελλάδα  ζούσε  ενα φριχτό  εμφύλιο  πόλεμο  εκεί  στα ψηλά  βουνά  του  Γραμου  και  του Βιτσι  έγιναν  μάχες  απο  αδέρφια  που  τώρα  πια  εχουν  στιγματιστεί  ως  η  ντροπή  της  ιστορίας  μας   ως  γένος... Ηταν  ενας  πόλεμος  που  οι   αντάρτες  και  ο  στρατός  τον  έκαναν  εκει  ψηλά  μέσα  σε  βροχές ,κρύα  και  κακουχίες,  αποφασισμένοι  και  πωρωμένοι  απο   ιδεολογίες  που  δεν  της  δικαίωσε  ο  χρόνος, ο  χρόνος  ως  μέγας  κριτής  λοιδορεί  τόσους  άδοξους  θανάτους  για  κούφιες  αερολογίες  μιας  καλύτερης   ζωής  που  δεν ήρθε...!!!!

   Σήμερα  οι  σύγχρονοι  αντάρτες ,ειναι  διαφορετικοί, τώρα  που  οι  εποχές  αλλάξαν, άλλαξε  και  η  πάλη  των  ανθρώπων,οι  συνχρονοι  αντάρτες  ειναι  οι  αντάρτες  της  οθόνης  και  του  φεισμπουκ  επαναστατούν  ,αγανακτούν και   σηκώνουν  λάβαρα  κρυμμένοι  πίσω  απο  μια  οθόνη. Ένας  τέτοιος  επαναστάτης  είμαι  ίσως  και  εγω  η  επανάσταση  εχει  τελικά  και   τον  εύκολο  δρόμο  της  κάτι  σαν   ψυχαγωγία!!!   και  ας  αφήσουμε  στο  χρονοντουλαπο  τους  ενόπλους  αγώνες  σε  βουνά,  ίσως  να  είναι  καλύτερα  .Έτσι  και  αλλιώς  θα  μας  κρίνει  και  εμάς  η  ιστορία  στο  μέλλον  σαν  τη  γένια  των  επαναστατών  του φεισμπουκ....!!!!!!!

οικονομικος πολεμος( ο πολεμος των κοσμων)

Παλια  σε  ενα μακρινό  παρελθόν, συνγραφεις έγραψαν για τη φάρμα  των ζωών, κάποια  ζώα  ,ειναι  πιο  ζωα  απο  τα  αλλα  ζωα.  Είμαστε  λοιπόν  απο  τα μη  προνομιούχα  ζωα μας  ποδοπατούν καθημερινά   μας  βάζουν να  οργώνουμε ατέλειωτες  εκτάσεις  εργατικής δουλειάς !!  Στερουμαστε  δικαιωμάτων  που  μοχθήσαμε χρόνια  για  αυτα  έχουμε  αποκτηνωθει  πλήρως ,και  το  κακο  είναι  πως  τα  μεγαλύτερα  ζωα  που  μας  εξουσιάζουν  μας  δείχνουν  τα  κοφτερά  τους  δόντια ... Οι  κοινωνία  εχει  μεταμορφωθεί  στον  νομο  της φύσης οπου  το  μεγαλύτερο  ζώο  τρώει  το  μικρότερο,είναι  ο  νεος  πόλεμος των  κόσμων,  ο   οικονομικός  πόλεμος,  που  είναι  δίχως  όπλα  ομως  ειναι  εξίσου  φριχτός και  ύπουλος  σκοτώνει  αργά  και  με  ρυθμο  οπως στον  β  παγκοσμιο  πολεμο..!!!  Ζουμε  λοιπον  σε  ενα  ακομη  παγκοσμιο  πολεμο  μα  διχως  φανερα  πια  οπλα  οι  εξουσιαστες  κερδοσκοπουν ασυστολα  τα  θυματα  ενιοτε  βγαινουν  στους δρομους   ως  αγανακτισμενοι  πολιτες ,διαδιλωνουν  μα  τιποτε  δεν  αλαζει  ,ισως  τελικα  χρειαζετε  μεγαλιτερη αφιπνηση  των  νεων,  να  διεκδικησουμε  το  ονειρο  μας  στο  μελλον  .γιατι  ο  ανθρωπος  ειναι  φτιαγμενος  απο  υλικο  ονειρων,  και  οταν  παψει  να  τα διεκδικει  και  να  τα  απαιτει  σβηνουν  και μαζι  τους  σβηνει  και  η  ελπιδα...!!!!!!!
                                26/05/11

ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΑΣΤΕΓΟΥ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ

1 ΕΒΔΟΜΑΔΑ   εδω στη χωρά της Βραζιλίας οι ημέρες περνούν αργά ,ανάμεσα στα αυτοσχέδια  σπιτία   σε  μια παραγκουπολη  του  ριο, εδω τα δρομακια  ειναι στενα και ριακια  από  νερά δροσίζουν  τα  ποδιά  των παιδιων,που  τρέχουν  σχεδόν  ανέμελα  τα  πρωινα.Σημερα  η  μαμά μου  μου  είπε  πως ειναι  πολύ  αρωστη από  μια άγνωστη  και περίεργη ασθενεί  με  κακόηχο  όνομα ό  γιατρός είπε  πως  ειναι η  κακή διατροφή και  το  κρύο  του  χειμώνα, η  αίτια  της  ασθενιας,και  κάτι  αλλά  ιατρικά  που  δεν  κατάλαβα γιατί  είμαι  μόνο 8  χρονών...

  2  ΕΒΔΟΜΑΔΑ    Σήμερα οι  γείτονες  με  καλόπιαναν και  με  κανών μικρά  δωρα,για  να μου  ποινή αργότερα  πως  η  μαμά μου πέθανε  από  αυτή  την κακόηχη  αρρώστια  έκλαψα πολύ  ως  το  βραδύ  και κατάλαβα  πως  τώρα πια  ήμουν  μονή  σε ένα απέραντο  κόσμο  που  δε γνώριζα .Δεν  είχα  αδέρφιζα και  ο  πατέρας μου  είχε  φύγει  όταν  ήμουν μικρη,τρυγιρισα  άσκοπα  το  βραδύ στις  γειτόνευες  κοιτάζοντας τους απέναντι ουρανοξύστες  με  περιέργεια  ,πάντα  ήθελα  να  τους  δω  από  κοντά και  τώρα  ήμουν  ελεύθερη  και μονή.....!!!

3 Εβδομαδα  σημερα γκρεμιστικε  η παραγκα μου  απο κατι κυριους  με  γραβατες οι  οποιοι ειχαν  ενα  χαρτι  στο χερι  και  λεγαν  κατι  για αποφαση περι  καθαρσης  εξυγιανσης και  αποχωρησης  μας  απο  την  γειτονια  ,εκλαιγα  και τους  παρακαλεσα πολυ  ομως  λεγαν κατι  για δημαρχο  συσιτια  και χτισιμο συνγκροτιματος  ουρανοξυστων. Τωρα  ειμαι  διχως  σπιτι  και  η  γειτονια μου  καταστραφικε και ισοπεδοθικε  απο  μπουλτοζες που  ηταν  τρομακτικες σαν κακα  τερατα....!!!!

4 Εβδομαδα Σημερα  δεν  ειμαι πολυ  καλα  εχω  να φαω  κατι 2  ημερες  και  δεν  βρισκω  το  μερος που  γινονται  εκεινα  τα  συσιτια που  λεγαν  οι  καλοταισμενοι  γραβατωμενοι  κυριοι,Αποφασισα  να  παω κοντα  στον μεγαλο λεωφορο που  οδηγει στις  πλουσιες  συνοικιες, εκει  ισως  βρω  καλους  ανθρωπους  που  τους  περισεβει  το  φαγιτο  ,η  μαμα  μου  ελεγε να προσεχω τους ξενους αλλα  δε  μου  ελεγε απο  τι  και  πως !  ο  κοσμος  τελικα  ειναι πολυπλοκος και  εγω  τοσο μικρη και  μονη δεν  μπορω  να  καταλαβω  ακομη  πως  γινετε  στην  ιδια  πολη  να  υπαρχουν  παραγκουπολεις και  ουρανοξιστες μαλλον  ειμαι  πολυ  μικρη  για να  το αναλισω....!!!!

5 Εβδομαδα  Σημερα  πηγα στις πλουσιες  γειτονιες, για  να  βρω κατι  να φαω  ,εκει με  πλησιασαν κατι  κυριοι  με καλογιαλισμανα αυτοκινιτα μαυρα  και  μεγαλα, με  βαλαν  μεσα  σχεδον  με  το  ζορι  και  μου  ειπαν  πως  αν  ημουν  καλο  κοριτσι  θα  ειχα  απο  εδω  και  περα  παντα  φαγιτο  αρκει,  να  κρατω  συντροφια  σε  πλουσιους  κυριους  που  θα  μου  δινουν  και  δωρα, αυτο  δεν  μου  αρεσε  και  θυμιθικα  τη μητερα  μου  που  μου λεγε <να  φευγεις > Με  βαλαν  σε  ενα  παταρι  και  μετα  ηρθε  ενας  ηλικιομενος που  ηθελε  να  με  χαιδεψει  φωναξα  με  τρομο και  εφυγε αλλα  ειπε  πως  θα  ξαναρθει.  Ανοιξα  το  παραθυρο  και  βουτιξα  στο  κενο  το  ποδι  μου  πονεσε και  μαλλον  εσπασε  αλλα  ημουν  ελευθερη και  παλι.Τελικα καλητερα  πεινασμενη και ελευθερη  παρα με  αγνωστους παρεα  ,εβαλα  τα  κλαματα ,μετα  ομως  σταματισα,γιατι  εμεις  τα  παιδια απο της φαβελες  δεν  κλαιμε  ποτε....!!!!

6 Εβδομαδα Σημερα  με  πονα  παλι  τρομερα  το  ποδι μου τελικα  δεν  εσπασε αλλα το  στραμπουλιξα και  μελανιασε, εμαθα  πως  η  φιλη μου  η Ναμπι  επιασε  φιλιες  με  αυτους  τους  κυριους  με  τα  μεγαλα  αυτοκινιτα, ειχε  καινουρια  φουστανια  και  ετρωγε  καθε  μερα  την ειδα  απο μακρια και  ηταν μια  αλλη,  ειχε  πολυ  κοκκινα  χειλη ομως  τα  ματια  της  ηταν  θλιμενα.  Η  αστυνομια  ηταν  φιλοι  με  αυτους  τους  κυριους,  και  μια σκοτεινη  βραδια  ειδα  την Ναμπι  να  κατεβαινει  απο  ενα περιπολικο.  Τελικα  η  Ναμπι εξαφανιστικε  χαθικε  ξαφνικα  ανισηχω  και  ελπιζω  να  ειναι  καλα  και  να  ζει  ομορφα, δεν  την  ξαναειδε  κανεις και φοβαμαι  και  για μενα  γιατι  τους  βλεπω να  με  κοιταζουν  απο  μακρια.....!!!!                                        

7 Eβδομαδα  νιωθω οτι με  παρακολουθουν  συνεχως  παραξενες μορφες αντρων, το ειπα  στον παιδικο μου φιλο  τον  Φαμπιο ,και  αυτος  ειπε  οτι ξερει  ποιοι  ειναι  ,ειναι οι  ιδιοι που  εξαφανισαν την Ναμπι, ειπε πως  γνωριζε  που μενουν και  το σιδερικο  του εκαιγε  το  χερι ηταν μελος  της σημοριας των παιδιων και  ειχε  ενα ασιμι  περιστροφο  ,το  μονο  που ηθελε ηταν  να  κρατω  τσιλιες οταν  θα  καθαριζε  οπως  ειπε, θα μαθαινε  που  πηγαν  τη Ναμπι γιατι  εμεις τα  παιδια απο  της φαβελες καθαριζουμε  μονοι  μας.Το βραδυ  κραταγα  τσιλιες  εξω  απο την βιλα και  ο Φαμπιο  μπηκε  στον κηπο  ειχα  χλωμιασει και  περιμενα,μετα  ακουσα  πολλους πυροβολισμους και  ειδα  τον Φαμπιο  να βγαινει  εξω, ηταν πληγωμενος  και  ξεψυχισε  στα  χερια μου. Πριν <φυγει>  μου  ειπε οτι <εφαγε> τρεις βασανισε εναν ακομα  και  του  ειπε  οτι  την  Ναμπι τη  σκοτωσαν και πουλησαν τα οργανα της σε πλουσιους  στο  εξωτερικο . Οσοι  αγαπουσα πεθαιναν και  στα χερια  μου  εσβησε και ο Φαμπιο απο αιμοραγια ηταν μονο 16 χρονων και ισως δεν ηθελε να  ζησει πια  γιατι  αγαπουσε  απο  μικρος  την  Ναμπι....!!!

8 Εβδομαδα  ειχα προλαβει  να φυγω απο  την βιλα,αλλα ημουν σιγουρη  οτι  με  ειχαν δει,  ειχα  μεγαλωσει  αποτομα μετα  απο  αυτο το  γεγονος  ειχα  δει  τον  θανατο και  τωρα  δε  με  ενοιαζε  για  την  ζωη μου ο κοσμος ηταν  χαλια  και  δεν  αξιζε να ζω  μια  ζωη πεινας και μιζεριας, οστοσο φοβομουν  για  αυτο  πηρα  ενα  στιλετο απο  τη σημορια  της οποιας  εγινα  μελος  και  το  ειχα  πανω μου. Ηθελα  οταν ερθουν να ημουν  ετοιμη,και  πραγματι  ηρθαν  .Γυριζα  ενα  βραδυ απο  μια  δουλεια που  βρηκα  καθαριζα  κηπους  για ενα  ξεροκοματο  ψωμι,οταν  ενα  χερι  με  αρπαξε  και  χωρις  να το  καταλαβω  με  εσυρε  σε  ενα  βρομικο  δωματιο,ηταν ενας απο  αυτους μου  ειπε  οτι  με περιμενε η τυχη  της  φιλης μου,θα  με χαιροταν  πολοι για  καιρο και  μετα  θα  πουλαγαν τα κομματια  μου για ιατρικους σκοπους.Μου  εριξε  μια  γροθια και  εσκισε την  μπλουζα μου του  αρεσαν ειπε  τα  μικρα κοριτσια, τραβιξε  το  παντελονι μου,και  τοτε το  χερι  μου αρπαξε το κρυμενο στιλετο και  τον  χαρακωσα  στον  λαιμο θανατιφορα,εκανα  ντουζ με το αιμα του τρομαξα  τοσο που  ουρλιαζα και  εφυγα  τρεχωντας.  Ειχα σκοτωσει  ανθρωπο  αν  και  τοσο  μικρη ημουν  δολοφονος  αλλα  μεσα  μου καπου  ημουν  χαρουμενη.Τελικα  εμεις  τα παιδια απο  της  φαβελες γνωριζουμε  το  θανατο  και  τη ζωη  απο  μικροι......!!!!

9 ΕΒΔΟΜΑΔΑ Σημερα  ενω  κοιμομουν σε  κατι  χαρτοκουτα  και  κρυωνα,προσπαθωντας  να διωξω  τους  εφιαλτες  απο  τον  φονο ,με  κυκλοσαν περιπολικα  και  αστυνομικοι  φωναζωντας  κραυγες  με  περασαν  χειροπεδες  ηταν  αστειο  να  εχω  χειροπεδες  ειμαι  μονο  8  χρονων,πισω  τους  διμοσιογραφοι  και  φλας  αστραφταν  ημουν  πια  διασημη  σαν  η  πιο μικρη  δολοφονος.Με  ανακριναν και  τους  ειπα  για  τον φονο  και  πως  εγινε,μου  ειπαν  πως  αυτος  ηταν υψηλο  προσωπο  της κυβερνησης  ,κατι  σαν αντιπροεδρος, ηταν και  μελος  οργανωσης  παιδεραστων,και  εμποριας οργανων . Το  προσωπο  του ηταν  γνωστο  σε  ολη  τη  χωρα ,και  οι  υποστιρικτες  του  ηταν  πολοι,  μετα  απο  ωρες  καταθεσεων, ακουσα  μια  λεξη  για  πρωτη  φορα που  δεν  τη  γνωριζα, ειπαν  πως  θα  με  στελναν  εκει η  λεξη  αυτη  ηταν  ,<ΑΝΑΜΟΡΦΩΤΙΡΙΟ>  δεν  την γνωριζα αλλα καταλαβα πως δεν ηταν  ενα  ομορφο  μερος. Με αποφαση γραβατωμενων κυριων που δε  χαμογελουσαν  ποτε  θα  εμενα  εκει δεκα  χρονια, ηθελα  να κλαψω  πολυ  αλλα  εμεις  τα παιδια  απο  της Φαβελες  δε  κλαιμε  ποτε......!!!!!

10 Εβδομαδα  Σημερα κλεινω ενα μηνα σε αυτο το αθλιο κτιριο που ονομαζουνε αναμωρφωτιριο μου  ειπαν πως εδω θα  αναμωρφωθω θα παψω να ειμαι σκληρη και αγρια!  αλλα μαλλον ειπαν ψεματα γιατι εδω ειναι μια κολαση ,υπαρχουν αλλα παιδια που  με χτυπανε και με περνουν το λιγο φαγητο που μας δινουν εκανα παραπονα  στην αρχη αλλα με  κλεισαν γι αυτο  στην  απομονωση.Τους ειπα οτι  ημουν μονο 8 χρονων και φοβαμαι  το  σκοταδι οι δεσμοφυλακες γελουσαν δυνατα και  με  κλωτσουσαν ,ακομα εχω της μελανιες στο σωμα μου.μεσα  στο  σκοταδι  εκλαιγα με λυγμους  και  ελεγα πως  ηταν  ενα λαθος που γενιθηκα σε  ενα κοσμο σκοτεινο  και κακο. οταν βγηκα  εξω  μετα  απο μερες (δεν ξερω ποσες ) στο  προαυλιο ο  ηλιος ηταν πιο λαμπρος  απο ποτε!!   Το  βραδυ  ομως  ολα  σκοτεινιασαν παλι γιατι  πριν μπω  στα κοινα  μπανια μου  επιτεθικαν δυο μεγαλυτερα  κοριτσια λεγαν πως εχω  ομορφο  σωμα και ματια  και  αλλα... το  ειχα  ξαναζησει  αυτο τωρα  ομως δεν ειχα  στιλετο  μαζι μου ,ευτιχως  με  εσωσε ο  φιλος  μου ο Φικο  που ηρθε την  καταληλη  στιγμη. Ειναι ενα  αγορι  μεγαλιτερο μου  γυρω  στα 15 ,ειναι εδω  μεσα γιατι  εκλεψε τον πατριο του που τον χτιπουσε, η μανα του ειναι  αλκολικη ,και  δεν τον υποστιριξε ,ετσι βρεθικε σε  αυτη  την αποθικη νεων ψυχων,προς  αναμωρφοση και  αυτος .Ειναι  ο μονος φιλος  που ειχα ποτε ,τωρα πια  ειναι  ενας δικος μου  ανθρωπος  και  μονο  αυτος μου δινει κουραγιο....!

11 Εβδομαδα  Χθες βραδυ ηρθε κοντα μου  ο Φικο και μου ψυθιρισε  οτι  βρηκε  ενα  τροπο να  αποδρασουμε  απο δω ,στην αρχη  γελασα   αλλα μετα μου  εδειξε  τη βορεια  πλευρα και  μου  ειπε οτι γινεται  να φυγουμε  αρκει  να  αντεχω  τον πονο.Δεν  καταλαβα  αλλα  μετα  μου  ειπε οτι το  βραδυ  θα σκαρφαλωσουμε στον  ηλεκτροφορο φραχτη  και  θα πηδηξουμε εξω ,ενω το  ρευμα θα περνα απο  μεσα μας ,δεν ειναι τοσο  δυνατο  ωστε  να  μας σκοτωσει,εκανε  δοκιμη  ειπε με  μια γατα. αρκει  να  αντεξω  τον  πονο  και να  μην ουρλιαξω.

Το  βραδυ  ευτιχως  το  φεγγαρι  ηταν κρυμενο πισω  απο συνεφα, οι  δεσμοφυλακες  ηταν  σε  ναρκη  υπνου  τους ζητισα να παω  στο μπανιο και οταν βγηκα  εξω βρηκα τον Φικο ,με  περιμενε τρεξαμε μαζι στη  βορεια  πλευρα φτασαμε  και  με ορμη αρχισαμε να  σκαρφαλωνουμε το  φραχτη,το αδυνατο  σωμα  μου τιναχτικε σε σπασμους ,ειχε  δικιο  ο Φικο πρεπει  να  αντεχεις  στον πονο ,ηθελα  να  αυρλιαξω με  διαπερνουσε  ισχιρο ρευμα ειχα  αρχισει  να  μουδιαζω  και  να  ζαλιζομαι,δεν  σταματουσα ομως καπως  ετσι λοιπον ηταν  η  ηλεκτρικη  καρεκλα και με τον  δρομο  που  ειχα παρει  ισως  εφτανα και  σε  αυτην .Εσφιξα  τα δοντια  γιατι  ημουν  ενα  παιδι  απο της φαβελες και  αντεχω  τον πονο,εφτασα  στην  κορυφη και  επεσα  εξω  στο  κενο  και  στην  ελευθερια,διπλα μου  επεσε και ο  Φικο ειχαμε  κοπει  απο  τα  συρματα  ειχαμε  ζαλιστει  απο  το ηλεκτρικο  ρευμα,αλλα  ειχαμε την ελευθερια μας,  τρεξαμε  μεα  στη  νυχτα και  πηδιξαμε  πανω  σε  ενα  εμπορικο τραινο που περνουσε  στην κοντινη γραμη,φυγαμε  αγνωστο  για  που??  επιτελους  ειχα  μια οικογενια,αγκαλιασα  τον  Φικο η  ζωη μου  ξεκινουσε  απο  την  αρχη....!!!!!!! 

                         ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ.....

Αρχή φόρμας

Τέλος φόρμας